Eίναι η Ευρώπη το κοινό μας σπίτι ; Τι διδάσκει η ελληνική εμπειρία για την κρίση, την Ευρωζώνη, και την Ευρωπαϊκή Ένωση
dimanche 5 juillet 2015
Auteur : par webmaster
fontsizeup fontsizedown impression envoyer l'article par mail suivre la vie du site syndiquer le forum 0 réaction
 
Accueil > Analyses et propositions > International > Rencontres internationales > Grèce > Forum anti-UE à Athènes des (...) > Eίναι η Ευρώπη το κοινό μας σπίτι ; Τι διδάσκει η (...)
 

Eίναι η Ευρώπη το κοινό μας σπίτι ; Τι διδάσκει η ελληνική εμπειρία για την κρίση, την Ευρωζώνη, και την Ευρωπαϊκή Ένωση * ;

Jacques Nikonoff , εκλεγμένος εκπρόσωπος του Κόμματος Λαϊκής Χειραφέτησης (PEP, πρώην M’PEP)

Merci à Dionysia Filaditaki pour la traduction

Aγαπητοί φίλοι και σύντροφοι,

Στο ερώτημα « Είναι η ΕΕ το κοινό μας σπίτι ; » απαντώ όχι, η ΕΕ δεν είναι το κοινό μας σπίτι, είναι το πιο περίτεχνα στημένο, παγκοσμίως, σύστημα για την ποδηγέτηση και αλλοτρίωση των λαών.

Στο ερώτημα « Τι διδάσκει η ελληνική εμπειρία για την κρίση, την ευρωζώνη, και την ΕΕ » απαντώ :αυτό που αδιαμφισβήτητα προκύπτει από την εν λόγω εμπειρία είναι πως η Ελλάδα θα πρέπει να κηρύξει μη εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους της και να βγεί από το ευρώ και την ΕΕ μονομερώς και όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Αυτό θα πρέπει να γίνει χωρίς καθυστέρηση αν η Ελλάδα θέλει να αναπτύξει ξανά την οικονομία της, να μειώσει και αργότερα να εξαλείψει την ανεργία, να αποκαταστήσει την κοινωνική προστασία και τις δημόσιες υπηρεσίες, ώστε να φυσήξει ένας αέρας αισιοδοξίας ή και ενθουσιασμού στην κοινωνία.

Πριν εκθέσω τα επιχειρήματα μου , θα πω με δυο λόγια ότι παρεμβαίνω εδώ εκ μέρους ενός νέου γαλλικού πολιτικού κόμματος, που έρχεται να διαδεχτεί τo M PEP, την Πολιτική Κίνηση για τη Λαϊκή Χειραφέτηση και που ονομάζεται Κόμμα της Λαϊκής Χειραφέτησης (PEP).

Διαλέξαμε το όνομα αυτό για δύο λόγους.

Καταρχήν θελήσαμε να υπογραμμίσουμε πως είμαστε ένα πολιτικό κόμμα, και όχι μια χαλαρή, ασπόνδυλη δομή όπως τόσες άλλες που περιστρέφονται γύρω από τον άξονα τους, απροσδιόριστα, αρνούμενες συγκεκριμένα την πολιτική διαπάλη.

Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με το γεγονός ότι η θέση μας βρίσκεται αταλάντευτα με το μέρος του λαού, των εξουσιαζόμενων τάξεων, τη στιγμή που το ιδεολογικό κλίμα, στη Γαλλία, επιτάσσει να μη μιλάς για το λαό, ιδίως στην αριστερά, αν δε θες να σε κατηγορήσουν για « λαϊκισμό », δηλαδή για δημαγωγία ή και ακόμα-ακόμα για συνάφεια με το Εθνικό Μέτωπο
Στην πραγματικότητα, τα περισσότερα γαλλικά κόμματα δεν είναι γνήσια πολιτικά κόμματα, προπαντός μετά το 2008

Ένα γνήσιο πολιτικό κόμμα είναι οργάνωση με όραμα για την κοινωνία ή πρόγραμμα, εφαρμόσιμο σε εθνική κλίμακα όταν το εκλογικό σώμα το αναδείξει στην κυβέρνηση, μόνο ή στο πλαίσιο συνασπισμού με άλλα κόμματα.
Σε εθνική και μόνο κλίμακα ένα πολιτικό κόμμα μπορεί να παρουσιάσει ένα πρόγραμμα και να το εφαρμόσει, στηριζόμενο στα μέσα που διαθέτει το κράτος.
Το όραμα για την κοινωνία λοιπόν είναι πάνω απ όλα εθνικό όραμα.
Φυσικά κάθε χώρα συνδέεται με τις άλλες με πολλαπλούς δεσμούς και ένα εθνικό όραμα δεν μπορεί παρά να περικλείει και τις διεθνείς σχέσεις, δηλαδή τις σχέσεις μεταξύ εθνών.

Γιατί όμως λέμε πως τα περισσότερα γαλλικά κόμματα δεν είναι γνήσια πολιτικά κόμματα, ιδίως μετά το 2008 ;

Αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι, είναι γνωστό ότι στη Γαλλία, το Μάη του 2005 έγινε δημοψήφισμα που απέρριψε το Ευρωσύνταγμα με ποσοστό 55%
Το 2008 όμως, οι βουλευτές της δεξιάς, του Σοσιαλιστικού κόμματος και οι περισσότεροι από τους οικολόγους κύρωσαν τη Συνθήκη της Λισαβόνας που δεν είναι παρά περίληψη του προσχέδιου για το Ευρωσύνταγμα.

Συντελέστηκε έτσι ένα κοινοβουλευτικό πραξικόπημα που εξευτέλισε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.

Με την έννοια αυτή είναι έκνομο

Και μάλιστα είναι διπλά έκνομο γιατί η Συνθήκη της Λισαβόνας καταργεί κατ ουσία την ανεξαρτησία και αυτοδιάθεση των χωρών μελών της ΕΕ και ιδιαίτερα των χωρών μελών της Ευρωζώνης :

- Κατάργηση της νομισματικής ανεξαρτησίας μέσα από την εφαρμογή μιας σαδο-μονεταριστικής πολιτικής με το ευρώ.

- Αυστηρός περιορισμός της δημοσιονομικής ανεξαρτησίας
- Το ίδιο για την εξωτερική πολιτική και την άμυνα
- Κατάργηση κάθε ανεξαρτησίας στον τομέα του διεθνούς εμπόριου αφού απαγορεύεται ο προστατευτισμός και οι διεθνείς εμπορικές διαπραγματεύσεις δεν πραγματοποιούνται από τα έθνη αλλά από τον Ευρωπαίο Επίτροπο.
- Κατάργηση κάθε χρηματοπιστωτικής ανεξαρτησίας αφού απαγορεύονται οι περιορισμοί στη διακίνηση των κεφαλαίων

Κοκ

Είναι όλα αυτά « κοινό σπίτι » ;

Στην πραγματικότητα, η ΕΕ είναι μια φυλακή των λαών.

Συνεπώς, τα πολιτικά κόμματα που αποδέχονται το ευρώ και την ΕΕ αδυνατούν να προτείνουν γνήσια κοινωνικά οράματα, αληθινά προγράμματα σε εθνική κλίμακα αφού η εθνική κυριαρχία έχει πάψει να υφίσταται.

Μέσα από την αποδοχή του ευρώ και της ΕΕ, αποδέχονται πως κυρίαρχος δεν είναι ο λαός στην εντός του έθνους συγκρότηση του, αλλά η ΕΕ, δηλαδή οι εκπρόσωποι των τάξεων που ασκούν εξουσία.

Δεν μπορούν λοιπόν παρά να προτείνουν προγράμματα συμβατά με τη Συνθήκη της Λισαβόνας, δηλαδή συμβατά με τα συμφέροντα των τάξεων που ασκούν εξουσία.
Τα πολιτικά κόμματα των ευρωπαϊστών καταντούν έτσι να είναι πρωταγωνιστές σ ένα θέατρο σκιών, άθλιες μαριονέτες που τα νήματα τους τραβούν κάποιοι στις Βρυξέλες, τη Φρανκφούρτη, την Ουάσιγκτον, στις έδρες των μεγάλων τραπεζών και πολυεθνικών

Ως εκ τούτου δε θα πρέπει να προκαλεί έκπληξη η αύξηση της αποχής στις εκλογές και η άνοδος της ακροδεξιάς αφού στη Γαλλία, τα μεγάλα δεξιά και αριστερά κόμματα δέχονται αυτή την κατάσταση και μάλιστα την υπερψηφίζουν.

Εκ των πραγμάτων, εγκαταλείποντας την πάλη για λαϊκή κυριαρχία σε επίπεδο έθνους, δεν μπορούν παρά να προτείνουν προγράμματα που , πίσω από τα πυροτεχνήματα ρητορικών φτιασιδωμάτων, συμβάλλουν ό,τι κι αν λένε, στην υποταγή του λαού στη νεοφιλελεύθερη παγκόσμια τάξη και στην ευρωπαϊκή εκδοχή της : την ΕΕ

Εν κατακλείδι, το σύνολο σχεδόν των γαλλικών πολιτικών κομμάτων θέλουν να καταργήσουν την άσκηση κυριαρχίας από το λαό, στο μοναδικό πεδίο όπου αυτή είναι δυνατή, στο πρωταρχικό πεδίο ταξικής πάλης : το έθνος.

Η ίδρυση του Κόμματος για τη Λαϊκή Χειραφέτηση ( πρώην Πολιτικής Κίνησης για τη Λαϊκή Χειραφέτηση, M-PEP)ήταν επομένως απαραίτητη για να καλύψει αυτό το κενό.

Στο πρώτο από τα ερωτήματα απαντώ : η ΕΕ δεν είναι το κοινό μας σπίτι, είναι το πιο περίτεχνα στημένο, παγκοσμίως, σύστημα για την ποδηγέτηση και αλλοτρίωση των λαών.

Το πιο δύσκολο και στενάχωρο ίσως είναι να τα βάλεις με την αφέλεια και τα καλοπροαίρετα αισθήματα που τρέφουν πολλοί πολίτες για την « Ευρώπη »
Ποιος στ αλήθεια δε θα ήταν αυθόρμητα, ενστικτωδώς υπέρμαχος μιας Ευρώπης ενωμένης και όχι διχασμένης, υπέρ της ειρήνης και όχι του πολέμου, υπέρ μιας κοινωνικής και όχι μιας αντικοινωνικής πολιτικής

Όμως, πίσω από της λέξεις της μεταξένιας γλώσσας που χρησιμοποιείται προκειμένου να γίνουν πιστευτά αυτά τα παραμύθια για ν αποκοιμιούνται μικρά παιδιά, η ΕΕ όλο και περισσότερο ταυτίζεται με το διχασμό των λαών, τον πόλεμο την κοινωνική διάλυση.

Υπάρχει, στ αλήθεια, ένα « μεδούλι » σ αυτό το ευρωπαϊκό « οικοδόμημα » και θα πρέπει να συνεχίσουμε να δίνουμε εξηγήσεις γύρω από αυτή την πραγματικότητα μέχρις ότου τη χωνέψουν όλοι οι πολίτες.
Η ΕΕ διαθέτει θεμελιώδεις χαρακτήρες, μια ιδιοσυστασία που δεσπόζει και τροφοδοτεί τις επιμέρους εκδηλώσεις της.

Διαθέτει εγγενείς κινητήριες δυνάμεις που εξηγούν τις βαθύτερες λογικές και υποδεικνύουν αναμενόμενη γραμμή πλεύσης.

Πρόκειται για τις αξίες και τα συμφέροντα των δυτικών τάξεων εξουσίας :
- φιλοευρωπαϊσμός
- φιλοατλαντισμός
- καπιταλισμός
- αυταρχισμός
- ομοσπονδιοποίηση
- χριστιανισμός μια και δε βλάπτει που και που και λίγος αγιασμός πάνω σ όλα τούτα ώστε να μη στερούνται ηθικής επίφασης.

Το εναρκτήριο λάκτισμα για τη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής δομής δίνεται από τις ΗΠΑ ήδη κατά το 1942-43 και επισπεύδεται μετά το 1948

Σκοπός : η μετά τον Β παγκόσμιο πόλεμο καπιταλιστική ανασυγκρότηση υπό αμερικανική ηγεμονία για να αντιμετωπιστεί η ΕΣΣΔ

Σ αυτό το πλαίσιο, για τους αμερικανούς ιθύνοντες ήταν απαραίτητα διάφορα σχήματα ευρωπαϊκής ενοποίησης προκειμένου :

- να εξασφαλίσουν αγορά για τη μαζική αμερικανική παραγωγή την ώρα που η πολεμική βιομηχανία επρόκειτο να μετατραπεί σε βιομηχανία ειρήνης και να προσφέρει θέσεις εργασίας στο στρατό που επέστρεφε.

- να ωθήσει την Ευρώπη στην παραγωγή δικών της οπλικών συστημάτων ενάντια στην ΕΣΣΔ και το ανατολικό μπλοκ, καθώς δε μπορούσαν να τα κάνουν όλα οι ΗΠΑ

- να αναχαιτίσει τον εντός Ευρώπης κομμουνισμό, ιδίως στη Γαλλία και την Ιταλία

Να τι λέει ο πάπας του νεοφιλελευθερισμού, Φριντριχ φον Χαγιεκ, ήδη το 1939 :
« η ευρωπαϊκή ομοσπονδία θα πρέπει να διαθέτει την αρνητική δικαιοδοσία να εμποδίζει την παρεμβολή των επιμέρους Κρατών στην οικονομική δραστηριότητα¨ »

Προσθέτει :

« ομοσπονδία σημαίνει πως κανένα από τα δύο επίπεδα διακυβέρνησης (ομοσπονδιακό και εθνικό) δε θα μπορεί να έχει στη διάθεση του τα μέσα για ένα σοσιαλιστικό σχεδιασμό της οικονομικής ζωής »

Είναι σαφές, η κυριαρχία των εθνών έπρεπε να τσακιστεί για να αποτραπεί ο όποιος σοσιαλιστικός κίνδυνος αλλά και, χωρίς να πάμε τόσο μακριά, κάθε προοπτική πολιτικών στην κατεύθυνση των λαϊκών συμφερόντων.

Ολόκληρη η ευρωπαϊκή ιδεολογία στηρίζεται στην παράλογη πεποίθηση ότι τα προβλήματα του κόσμου μπορούν να λυθούν όταν ισχύσει μια τάξη πραγμάτων με όρους αγοράς σε όλα σχεδόν τα επίπεδα

Πρόκειται για την εξάλειψη κάθε βούλησης μπροστά στην απόλυτη αγορά.

Το σύστημα της ΕΕ έχει μια και μόνη χρησιμότητα : να υπηρετεί την αγορά και όσους απολαμβάνουν τα οφέλη της.

Δεν υπάρχει ούτε ποτέ υπήρξε πραγματική πρόθεση από μέρους των ίδιων των ευρωπαίων για τη δημιουργία μιας Ευρώπης των εθνών, ανεξάρτητης, δημοκρατικής και ευημερούσας.

Οι οπαδοί του πολιτικού εκείνου συστήματος που σήμερα φέρει ψευδεπίγραφα το όνομα Ευρωπαϊκή Ένωση αρέσκονται να τοποθετούν χρονικά την αφετηρία του ευρωπαίκού οικοδομήματος στις 9 Μάη 1950 με τη διακήρυξη του Σούμαν που ανακοίνωνε τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Χάλυβα και Άνθρακα.

Αυτό είναι τελείως ανακριβές.

Στην πραγματικότητα όλα άρχισαν 7 μήνες νωρίτερα, στις 21 οκτώβρη 1949, όπως αποκαλύπτουν αμερικανικά αρχεία που άνοιξαν πρόσφατα.

Την ημέρα εκείνη, ο αμερικανός υπουργός Ντιν ¨Ατσεσον, που έχει μόλις πάρει τη θέση του στρατηγού Μάρσαλ, καλεί τους αμερικανούς πρέσβεις στην Ευρώπη

Τους λέει τα εξής.

« καθ οδόν προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, έχω κατά νου, ως στόχους και δεσμεύσεις των ευρωπαίων μεταξύ τους, να αποφασίσουν το χρονοδιάγραμμα για τη δημιουργία υπερεθνικών θεσμών, που δε θα ενεργούν στη βάση της ομοφωνίας, προκειμένου ν’ ασχοληθούν με επιμέρους προβλήματα, οικονομικά, κοινωνικά και ενδεχομένως και άλλα »

Έτσι, σε γράμμα του της 30ης Νοέμβρη 1949 (6 μήνες πριν την περίφημη Διακήρυξη) απευθυνόταν προσωπικά στον γάλλο υπουργό εξωτερικών Ρομπέρ Σουμάν, σύμφωνα πάντα με αμερικανικά αρχεία, λέγοντας του τα εξής :

« θεωρώ πως η πολιτική μας στη Γερμανία και η εγκαθίδρυση μια γερμανική ς κυβέρνησης ικανής να βρει τη θέση της στη Δυτική Ευρώπη, στηρίζεται στην υπόθεση ότι η χώρα σας θα ηγηθεί στα ζητήματα αυτά

Η αμερικανική λοιπόν κυβέρνηση έδωσε στο Σουμάν και στη Γαλλία το πράσινο φως για τη σύσταση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα και όχι οι υποτιθέμενοι πατέρες- ιδρυτές , δηλαδή ο άξεστος αμερικανός πράκτορας Ζαν Μονέ και ο συνεργάτης της κυβέρνησης του Βισί, Ρομπέρ Σουμάν.

Ένα τέτοιο σύστημα αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι, δεν μπορεί ν αλλάξει τη σύσταση του.

Δεν μπορεί να βελτιωθεί εκ των ένδον.

Πρέπει να βγεις από αυτό και να το γκρεμίσεις.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι πράγματι ένας από τους στυλοβάτες της υπό αμερικάνικο έλεγχο παγκόσμιας νεοφιλελεύθερης τάξης μαζί με
Το ΔΝΤ
Την παγκόσμια τράπεζα,
Τον ΠΟΕ
Το ΝΑΤΟ
Τον ΟΟΣΑ
Η πάλη ενάντια στη νεοφιλελεύθερη τάξη περνάει μέσα από τις δομές που τη στηρίζουν

Το σύστημα της ΕΕ αποσκοπεί στον παραμερισμό των δημοκρατικών μηχανισμών στο όνομα μιας ορθής « διακυβέρνησης » σύμφωνα με τα κριτήρια του νεοφιλελευθερισμού.

Θέλει να στραγγίσει τα έθνη από κάθε ικμάδα για να τα αντικαταστήσει από ένα μετα-εθνικό και μετακρατικό σύστημα που θα ρυθμίζεται από μια αντίληψη του δίκαιου κατά το αγγλοσαξωνικό πρότυπο όπου το δημόσιο δίκαιο θα εξουδετερώνεται από το ιδιωτικό και η δημοκρατία θα αντικαθίσταται από την οικονομία.

Η εξέλιξη αυτή παρουσιάζεται ως αναγκαιότητα και μάλιστα αναπόδραστη.

Οι ελίτ νιώθουν άνετα σ αυτό το σύστημα που έχουν οι ίδιες στήσει και το προορίζουν για τον εαυτό τους.

Η υποτιθέμενη ανεπάρκεια εθνών και κρατών έχει επομένως τεχνηέντως κατασκευαστεί γιατί δημιουργεί κατάλληλες συνθήκες προκειμένου οι ελίτ να συνεχίσουν να έχουν μόνες και χωρίς αντίπαλο δέος τον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Στη Γαλλία, την Ελλάδα, την Ιταλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία και αλλού, αυτό που χρειάζεται είναι να κηρυχτεί αδυναμία πληρωμής του χρέους με αναδιάρθρωση, και ταυτόχρονη μονομερής έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ.

Μονομερής έξοδος σημαίνει πως οι διάφορες χώρες κάθε μία μόνη της ανάλογα με την πολιτική της ατζέντα και την κινητοποίηση της κοινωνίας αποφασίζει να απελευθερωθεί και βγαίνει από την ΕΕ και το ευρώ.

Η μονομερής έξοδος από ευρώ και ΕΕ είναι το μέλλον, είναι η κατεύθυνση του ρου της ιστορίας

Χωρίς έξοδο από την ΕΕ και το ευρώ δεν υπάρχει λύση για τη συστημική κρίση

Μια καθαρή μονομερής ρήξη είναι απαραίτητη
Που θα έχει προαναγγελθεί ώστε να αποτελεί στόχο πολιτικής χειραφέτησης.

Στο δεύτερο ερώτημα απαντώ : Στην περίπτωση της ελληνικής εμπειρίας, όλα τα στοιχεία δείχνουν πως η χώρα πρέπει να βγει το συντομότερο, μόνη, τόσο από το ευρώ όσο και από την Ευρωπαϊκή Ένωση

Μερικές γενικές παρατηρήσεις για το ευρώ πριν αναφερθούμε στην κατάσταση της Ελλάδας

Γενικές παρατηρήσεις για το ευρώ

Η επιτακτική αναγκαιότητα μονομερούς εξόδου από το ευρώ, ειδικότερα στην περίπτωση της Ελλάδας- αλλά το σκεπτικό είναι το ίδιο για την πλειονότητα των χωρών της Ευρωζώνης με εξαίρεση τη Γερμανία- απορρέει από τους παρακάτω λόγους :

1. Η λειτουργία της ευρωζώνης δεν ήταν η καλύτερη δυνατή κατά τη δημιουργία της και κατά μείζονα λόγο σήμερα καθώς επιτείνονται οι ανισορροπίες μεταξύ των χωρών.

Για την « άψογη » λειτουργία μιας νομισματικής ζώνης πρέπει να συντρέχουν πολλοί παράγοντες επιτυχίας : σύμπτωση πολιτικών θέσεων ως προς τη μακροοικονομική πολιτική που θα ακολουθηθεί, παραπλήσιες οικονομικές δομές μεταξύ των υπαγόμενων χωρών, κεντρικός προϋπολογισμός που να επιτρέπει δημοσιονομικές μεταβιβάσεις μεταξύ χωρών, κινητικότητα των παραγωγικών συντελεστών…..

Κανένα από τα παραπάνω κριτήρια δεν ίσχυε κατά τη δημιουργία της ευρωζώνης.
Οι ανισορροπίες επιτάθηκαν προκαλώντας λιτότητα, άνοδο της ακροδεξιάς, και αυξανόμενη πολιτική ένταση μεταξύ χωρών και λαών.

2. Το ευρώ είναι όπλο μαζικής καταστροφής για την απασχόληση

Η απαγόρευση κάθε περιορισμού στην κίνηση κεφαλαίων σε συνδυασμό με την γενική αρχή του ελεύθερου και ανόθευτου ανταγωνισμού και τις ανοιχτές αγορές επιταχύνει την κατάργηση θέσεων εργασίας κυρίως μέσω εκτοπίσεων μονάδων.

Η αδυναμία υποτίμησης συντηρεί τα ελλείμματα του εμπορικού ισοζύγιου και εμποδίζει την εξισορρόπηση.

Επειδή ο στόχος της νομισματικής πολιτικής είναι η αντιμετώπιση του πληθωρισμού και όχι η πλήρης απασχόληση το σύστημα λειτουργεί κατά τρόπο που να προστατεύεται η απόδοση των κεφαλαίων διατηρώντας μόνιμα και εσκεμμένα υψηλά ποσοστά ανεργίας.

Να προσθέσουμε πως η στρατηγική μισθολογικού αποπληθωρισμού και εκτόπισης της παραγωγής στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης, την οποία υπηρετούν οι γερμανοί ιθύνοντες προκειμένου να επιτύχουν αυξημένη ανταγωνιστικότητα, συνθλίβει τις άλλες χώρες καταβαραθρώνοντας τα εμπορικά τους ισοζύγια.

Το « ισχυρό » ευρώ υπό τον έλεγχο της γερμανικής άρχουσας τάξης εμποδίζει την προώθηση των εξαγωγών για το σύνολο σχεδόν των άλλων χωρών εντός και εκτός ευρωζώνης.

3. Το ευρώ αποτελεί παγίδα για τους μισθούς.

Η διαρκής πίεση επί του κόστους εργασίας απόρροια της αρχής του ελεύθερου και ανόθευτου ανταγωνισμού και των ανοιχτών αγορών σε συνδυασμό με τις αντι-πληθωριστικές εμμονές που θεσπίζουν οι Ευρωπαϊκές Συνθήκες καθώς και ο έλεγχος των δημοσιονομικών από τις χρηματαγορές που εξαλείφει κάθε περιθώριο αντι-κυκλικής δημοσιονομικής πολιτικής, δεν επιτρέπουν άνοδο του βιοτικού επιπέδου και της αγοραστικής ικανότητας.

4. Το θεωρητικό υπόβαθρο της δημιουργίας του ευρώ βρίσκεται αυτούσιο στο άρθρο 120 της Συνθήκης της Λισαβόνας . « Οι χώρες μέλη και η Ένωση οφείλουν να ενεργούν με σεβασμό την αρχή μιας οικονομίας της ανοιχτής αγοράς όπου ο ανταγωνισμός είναι ελεύθερος ευνοώντας την αποτελεσματική κατανομή των πόρων…. »

Η φράση αυτή παραπέμπει στη θεωρία της « αποτελεσματικής χρηματαγοράς » που αποτελεί πράγματι τη θεωρητική τεκμηρίωση της εισαγωγής του ευρώ και της νομισματικής πολιτικής όπως αυτή ασκείται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα μέσα από την εφαρμογή των Συνθηκών που εμπεριέχουν τους όρους της πολιτικής αυτής

Σύμφωνα με τη θεωρία της « αποτελεσματικής χρηματαγοράς » είναι άμεσα αναγκαία η ανάπτυξη των χρηματαγορών έτσι ώστε να λειτουργούν χωρίς « προσκόμματα » δηλαδή με την ελάχιστη δυνατή ρύθμιση.

Ο λόγος ;

Θα αποτελούσαν (σε αντίθεση με το Κράτος) το μοναδικό μηχανισμό αποτελεσματικής « κατανομής » κεφαλαίου

Με άλλα λόγια, θα ήταν σε θέση να διακρίνουν ποια προγράμματα είναι « καλά » για να χρηματοδοτηθούν (τα πλέον προσοδοφόρα) αποφεύγοντας με σίγουρο τρόπο τη σπατάλη οικονομικών πόρων.

Όλες οι πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης στηρίζονται σ αυτή τη θέση την οποία έρχεται να καταρρίψει όλη η υφιστάμενη πραγματικότητα των απτών και συγκεκριμένων οικονομικών διαδικασιών καθώς και οι κρίσεις των τελευταίων ετών.

Για την ακρίβεια δεν πρόκειται για επιστημονική θέση αλλά για δόγμα που επινοήθηκε προκειμένου να αποδομήσει ψευδο-θεωρητικά το λόγο ύπαρξης της όποιας οικονομικής πολιτικής, δόγμα τόσο παλιό όσο και ο οικονομικός φιλευλευθερισμός.

Να γιατί η « απελευθέρωση » της κεφαλαιαγοράς οργανώθηκε στην Ευρώπη με προοπτική δημιουργίας μιας παγκόσμιας χρηματαγοράς ελεύθερης από κάθε κρατικό και κατ επέκταση πολιτικό εμπόδιο.

Οι ευρωπιομανείς ελίτ , παρά τις αλλεπάλληλες κρίσεις, εμμένουν στην πίστη τους – στην πραγματικότητα παριστάνουν πως πιστεύουν- ότι οι χρηματαγορές παραμένουν ο μόνος αποτελεσματικός μηχανισμός κατανομής του κεφάλαιου.

Δεν έχει νόημα να γυρέψουμε αλλού μια απλή απάντηση της τύφλωσης ή της υποκρισίας τους : για τις ελίτ οι χρηματαγορές έχουν αδιαμφισβήτητα τον πρώτο λόγο απέναντι σε κάθε άλλη πολιτική, προπαντός κοινωνική
Αυτό είναι το πιστεύω τους.

Οι Συνθήκες, απαγορεύοντας στις κεντρικές τράπεζες τον απευθείας δανεισμό προς τα Κράτη, απολύτως συνειδητά, αφήνουν τα τελευταία έρμαιο στις χρηματαγορές,

Συνεπώς η Ευρωζώνη έλκει την κερδοσκοπία καθώς το ευρώ έχει καταστεί μεταβλητή προσαρμογής του διεθνούς νομισματικού συστήματος, νόμισμα προς απαλλαγή αναλόγως με τη συγκυρία.

Αποτέλεσμα : μεγάλη μεταβλητότητα του ευρώ που διαταράσσει τους οικονομικούς όρους.

Η κατάσταση στην Ελλάδα μετά από 6 χρόνια

Δύο πράγματα μπορούν να διαπιστωθούν :

Πρώτη διαπίστωση : κανένας από τους στόχους που είχε αναγγείλει η ΕΕ δεν επιτεύχθηκε , πρόκειται για πλήρη αποτυχία καταστροφική για τον ελληνικό λαό.

Τα λεγόμενα προγράμματα « σωτηρίας¨ » ενώ στόχευαν υποτίθεται στο αντίθετο, βύθισαν την Ελλάδα στην ύφεση μεταξύ 2007 και 2014

  • Το δημόσιο χρέος από το 100% του ΑΕΠ το 2008 έφτασε το 177% το 2015 ενώ ο στόχος των μέτρων που έλαβαν οι ιθύνοντες της ΕΕ ήταν η απομείωση του
  • Κατά την ίδια περίοδο, το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 25%
  • Μεταξύ 2009 και 2013 οι επενδύσεις μειώθηκαν κατά 23%
    • Το επίσημο ποσοστό ανεργίας από 7,3% του πληθυσμού το 2008 έφτασε το 27,9% το 2013
    • Ένας στους δύο νέους είναι χωρίς δουλειά ένας στους δύο νέους είναι χωρίς δουλειά
    • το ποσοστό φτώχειας είναι 26% ενώ στην ΕΕ κινείται στο 16% κατά μέσο όρο
    • Με την υιοθέτηση των μνημόνιων οι συντάξεις έχουν πέσει κατά΄40%, 2]3 των συνταξιούχων βρίσκονται κάτω από το όριο φτώχειας
    • σε 500 000 ανέρχονται τα άτομα χωρίς μόνιμη με ακατάλληλη κατοικία
    • οι μισθοί έχουν μειωθεί κατά 37%
    • τα επιδόματα έχουν μειωθεί κατά 48%
    • ο αριθμός δημόσιων υπαλλήλων μειώθηκε κατά 30%
    • οι καταναλωτικές δαπάνες έχουν μειωθεί κατά 33%
    • η παράνομη εργασία έχει αυξηθεί κατά 34%
    • οι επισφαλείς τραπεζικές πιστώσεις αντιπροσωπεύουν 40% της συνολικής αξίας των δανείων που χορηγούν
    • οι καταρτισμένοι νέοι εγκαταλείπουν την Ελλάδα
    • η φτώχεια η πείνα, οι διακοπές ρεύματος και γκαζιού θυμίζουν συνθήκες πολέμου
    • το 16% του ΑΕΠ που αντιπροσωπεύουν τα επιδόματα δεν αντιστοιχεί σε αύξηση των επιδομάτων αλλά σε μείωση του ΑΕΠ

Τα μέτρα που λήφθηκαν στο πλαίσιο των « προγραμμάτων διάσωσης » έπληξαν σοβαρά τις συνθήκες ζωής του λαού και παραβίασαν τα ανθρώπινα δικαιώματα

Δεύτερη διαπίστωση η αποτυχία αυτή δεν έθιξε τους ευρωπαίους ολιγάρχες για τους οποίους μάλιστα μεταφράζεται σε μεγάλη επιτυχία καθώς κατάφεραν να απελευθερώσουν τις ιδιωτικές τράπεζες, κυρίως γαλλικές και γερμανικές, από τους τίτλους ελληνικού χρέους που κατείχαν χωρίς ζημιά και μάλιστα με κέρδος.

Τα δάνεια προς την Ελλάδα δεν απέβλεπαν να βοηθήσουν την Ελλάδα αλλά να ξεχρεώσουν τις δυτικές ιδιωτικές τράπεζες , κυρίως γαλλικές και γερμανικές.

Το νέο χρέος που δημιουργήθηκε από τα δάνεια που δόθηκαν στην Ελλάδα προορίζονταν για την αποπληρωμή των παλαιότερων και όχι για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας.

Οι ολιγάρχες των Βρυξελών της Ουάσιγκτον και της Φραγκφούρτης είναι καταχραστές

Μπέρδεψαν τάχα μου, στην περίπτωση της Ελλάδας, την κρίση ρευστότητας με κρίση φερεγγυότητας

Κρίση ρευστότητας προκύπτει όταν ένα κράτος δεν καταφέρνει να βρει προσιτή χρηματοδότηση στις χρηματαγορές για να καλύψει τις υποχρεώσεις του, με άλλα λόγια για να πληρώσει τα χρέη του ενώ ο πλούτος που διαθέτει του παρέχουν αυτή τη δυνατότητα.

Πρόκειται για πρόσκαιρη κρίση

Η κρίση φερεγγυότητας είναι πιο σοβαρή, πρόκειται για την κατάσταση στην οποία η χώρα δε μπορεί πλέον να εξυπηρετήσει το χρέος της με βάση τις μελλοντικές δυνατότητες χρηματοδότησης της

Δεν έχει λοιπόν νόημα να δανείζεται αφού δε θα μπορέσει να πληρώσει τα δάνεια

Η λύση τότε είναι η εφαρμογή διαρθρωτικής οικονομικής πολιτικής.

Το 2008-2009 η Ελλάδα παρουσίαζε κρίση δημοσιονομικής φερεγγυότητας, με το δημόσιο χρέος να περνά από το 110% στο 170% του ΑΕΠ μεταξύ 2007 κ ;ι 2010

Παρουσίαζε επίσης κρίση εξωτερικής φερεγγυότητας αφού το εξωτερικό χρέος άγγιζε το 100% του ΑΕΠ το 2015

Έπρεπε τότε να είχε διαγνωστεί το πρόβλημα, να είχε γίνει μαζική αναδιάρθρωση του χρέους και επεμβάσεις στην οικονομία
Επιπλέον, η Ελλάδα είχε εμπορικό έλλειμμα το 2008 (-14,5%ΑΕΠ) Αν η χώρα επέστρεψε σε εμπορικό πλεόνασμα το 2015 (σύμφωνα με τις προβλέψεις+3%) δεν οφείλεται σε αύξηση των εισαγωγών αλλά σε κατάρρευση των εισαγωγών λόγω κατάρρευσης του ΑΕΠ (-25%) και της κατανάλωσης 33%

Τα συμπεράσματα του ελέγχου για το ελληνικό δημόσιο χρέος που μόλις έγιναν γνωστά έχουν μεγάλο ενδιαφέρον.

Στις 17 Μάρτη 2015 συστήθηκε από την Ελληνική βουλή η « επιτροπή για την αλήθεια του ελληνικού δημόσιου χρέους » που επιφορτίστηκε με το λογισμικό έλεγχο.

Στις 18 Ιούνη 2015 δημοσιοποιούνται τα πρώτα συμπεράσματα

Είναι απίστευτο πως κανείς ως τώρα δεν προσπάθησε να καταλάβει λεπτομερώς τα αίτια λες και επρόκειτο για γεγονός που δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς

Μαθαίνουμε τα εξής :

  • το πρώτο πρόγραμμα « βοήθειας » χορηγήθηκε με ψευδείς προφάσεις.

Το 2009 η σοσιαλιστική κυβέρνηση του Γ Παπανδρέου αλλοίωσε σκόπιμα τα στατιστικά δεδομένα.
Τα ελλείμματα διογκώθηκαν για να πειστεί η κοινή γνώμη ότι ήταν ανάγκη να δεχτεί τη « διάσωση » που περιελάμβανε μέτρα βαριάς λιτότητας.

Παράλληλα για να δώσουμε ένα μόνο παράδειγμα, η αγορά όπλων γινόταν χωρίς αποδείξεις επιτρέποντας στις εν λόγω επιχειρήσεις να φοροδιαφεύγουν
Η πρώτη δανειακή σύμβαση του 2010 απέβλεπε στην πραγματικότητα στη διάσωση των ελληνικών και ευρωπαϊκών ιδιωτικών τραπεζών και στον περιορισμό της έκθεσης τους σε τίτλους του ελληνικού δημόσιου.

  • Οι δανειστές γνώριζαν από την αρχή ότι το ελληνικό χρέος είναι μη βιώσιμο

Μια προοπτική « βιώσιμης » ανάπτυξης πρέπει να ανταποκρίνεται στις ανάγκες του σήμερα χωρίς να υπονομεύει τις τύχες των επερχόμενων γενεών.

Η Ελλάδα, στο πλαίσιο του ευρώ και με τους περιορισμούς που θέτει η συνθήκη της Λισαβόνας δεν μπορεί να ελπίζει σε βιομηχανία και γεωργία ικανές να καλύψουν τις ανάγκες της χώρας, πόσο μάλλον ικανές για εξαγωγές

Μόνο μερικοί θύλακες όπως ο τουρισμός μπορούν να επιβραδύνουν την πτώση

  • Δεν είναι δυνατό να υπάρχουν εντός της ευρωζώνης χώρες με μεγάλη απόκλιση στο κατά κεφαλήν εισόδημα.

Όταν μπήκε στο ευρώ η Ελλάδα είχε ετήσιο κατά κεφαλήν εισόδημα 15000 ευρώ έναντι 27000 στην περίπτωση της Γερμανίας

Αυτό δε δημιουργεί πρόβλημα αν οι πραγματικοί μισθοί δεν αυξάνονται με ρυθμούς μεγαλύτερους απ ο,τι η παραγωγικότητα αλλιώς η ανταγωνιστικότητα και το εμπορικό ισοζύγιο υποβαθμίζονται.

Όμως ως το 2010 στην Ελλάδα οι πραγματικοί μισθοί αυξάνονταν πιο γρήγορα από την παραγωγικότητα.

Αλλά κι αυτό θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί με αποκατάσταση της ισορροπίας μέσω υποτίμησης.

Κάτι τέτοιο όμως δεν είναι εφικτό σε καθεστώς ενιαίου νομίσματος, το ευρώ λοιπόν συνθλίβει διαρθρωτικά τους μισθούς στην Ελλάδα και καταστρέφει το εμπορικό της ισοζύγιο

  • Από τις αρχές της δεκαετίας του 80, η αύξηση του ελληνικού δημόσιου χρέους δεν ήταν σε καμία περίπτωση απόρροια υπερβολικά υψηλών δημόσιων δαπανών.

Οι δημόσιες δαπάνες παρέμειναν σε χαμηλότερα επίπεδα απ ο,τι σε άλλες χώρες της ευρωζώνης.

Το χρέος προκύπτει ουσιαστικά από την πληρωμή των πιστωτών με υπερβολικά υψηλά επιτόκια, από υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες, από φορολογική απώλεια λόγω παράνομης διαρροής κεφαλαίων, από το κόστος ανακεφαλαιοποίησης των ιδιωτικών τραπεζών από το κράτος ,από τις δυσλειτουργίες της ευρωζώνης

10% μόνο από τα δάνεια που χορηγήθηκαν χρησιμοποιήθηκαν για την κάλυψη τρεχουσών δημόσιων δαπανών.

  • τα μεγάλα ΜΜΕ έκρυψαν την αλήθεια από το κοινό.
  • το ΔΝΤ γνώριζε πολύ καλά τις επιπτώσεις των πολιτικών λιτότητας

Αυτό προκύπτει από ένα έντυπο με ημερομηνία 25 Μάρτη 2010, χαρακτηρισμένο « απόρρητο », το οποίο αναλύει ότι τα μέτρα που επιβάλλονται στην Ελλάδα δεν πρόκειται να επιτύχουν την οικονομική της ανάκαμψη ούτε την μεσοπρόθεσμη επιστροφή της στις χρηματαγορές

Η ελληνική κυβέρνηση έχει στη διάθεση της νόμιμα μέσα για να αντιταχθεί στο στραγγαλισμό που επιχειρήθηκε σε βάρος της.

Ένα Κράτος έχει στη διάθεση του νομικά μέσα προκειμένου να καταγγείλει ή να αναστείλει την πληρωμή του χρέους :

  • η τεκμηρίωση της πρόδηλης κακοπιστίας των δανειστών
  • η προτεραιότητα προστασίας των ανθρώπινων δικαιωμάτων απέναντι σε οποιαδήποτε άλλη αξίωση
  • ο εκβιασμός που της ασκήθηκε
  • οι καταχρηστικοί όροι που παραβιάζουν την εθνική ανεξαρτησία της Ελλάδας
  • το καθεστώς έκτακτης ανάγκης που επιτρέπουν σ ένα κράτος να αντιμετωπίσει μια ακραία κατάσταση και να προστατεύσει τα ουσιώδη συμφέροντα του σε περίπτωση σοβαρής άμεσης απειλής
  • η δυνατότητα άμυνας απέναντι σε παράνομες πράξεις
  • το δικαίωμα να ανακηρυχτεί μονομερώς σε κατάσταση αφερεγγυότητας (μόνιμης αδυναμίας εξυπηρέτησης) ως προς την εξυπηρέτηση του χρέους.

Υπάρχουν άμεσες κινήσεις για εξεύρεση λύσης, προτείνω 4

1. Αναστολή πληρωμής του χρέους χωρίς αναφορά σε χρεοκοπία. Ένα είδος δηλαδή μονομερούς κήρυξης μορατόριουμ.

2. Πληρωμή των δημόσιων υπαλλήλων και των κρατικών προμηθευτών με υποσχετικές που θα γίνονται δεκτές για πληρωμή φόρων και αγορές εκ παραλλήλου με το ευρώ.
Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιήθηκε στην Αργεντινή το 2001 και στην Καλιφόρνια το 2009 και το 2010 Τις ονόμαζαν ΙOY ( I owe You- « σου χρωστώ ») Θα είχαν την ίδια ισοτιμία με το ευρώ με δυνατότητα μετατροπής προς αυτό.

3. Έλεγχος κίνησης κεφαλαίων (παράδειγμα της Κύπρου το 2013)

4. Μετατροπή σε δραχμές του ισολογισμού των ελληνικών τραπεζών, χωρίς έξοδο από το ευρώ. Σ αυτή την περίπτωση η Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδας θα χρηματοδοτούσε τις τράπεζες αυτές στο νέο νόμισμα. Όλα τα ιδιωτικά και δημόσια δάνεια που διέπονται από το ελληνικό δίκαιο, όπως και οι μισθοί, ενοίκια, εμπορικές τιμές θα μετατρέπονταν επίσης.

Συμπέρασμα

Πρέπει να γνωρίζουμε ότι τα κέρδη του ΔΝΤ από τα δάνεια προς την Ελλάδα ανέρχονται σε 2,5 δις ευρώ. Το επιτόκιο δανεισμού ήταν 3,6%

Η ΕΕ είναι ο χειρότερος εχθρός των λαών.

Η Ελλάδα δεν είναι σε θέση να αποπληρώσει το χρέος της χωρίς να διακινδυνέψει τη δυνατότητα της να ανταπεξέλθει στοιχειωδώς στην υποχρέωση διασφάλισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Το χρέος είναι παράνομο, μη νόμιμο, απεχθές και μη βιώσιμο.

Το δημόσιο χρέος είναι εργαλείο υποδούλωσης των λαών, η αποτίναξη του είναι επανάκτηση της ελευθερίας

*Eισήγηση στο αντι-ΕΕ Φόρουμ της Αθήνας, 26-28 Ιούνη 2015